الهه

دلم در حسرت آغوش مردیست         که در دل حســرتی ناگفتــه دارد

بـــرایــــم اشک میریزد، اگرچـــــه         کنــارش صـد عروس خفتـــه دارد

 

من آن آهوی وحشیم که روزی          اسیـر هیبت شیـری شدم، واای!

نشستـــم گوشه زندان قلبش          بدینسان ضامن پیری شدم،واای!

 

دلم درحسرتش میسوزد، اما          مــرا یـارای رفتـن بر رهـش نیــست!

نمیدانم که ایـن مرد هوسبـاز          کنون درخانه اش همبسترکیست؟!

 

دلم درحسرت چشمان مردیست      که صد نیــرنگ در چشمش نهفتـه

ازآن شبهاکه مهمانش هوس بود      غـرور زخمی ام، هــرگــز نخـفتــه

 

ببین آیینه، این جسـم تکیـــده       زمـــانــی، صــد امیــــد و آرزو داشـــت

چه شدآن عشق بیماننددیروز       به قلبش تخم شک رااینچنین کاشت؟

 

مرا، مردی ز خود بیگانه کرده         که صـدها فاصــله ما بیـن ما بـــود!

من او بودم، و او من بود، اما         هــــزار و یـــک گـله ما بیـن ما بــــود!

 

من اورا دوست میدارم اگــرچه     هوسبـازاست ونادان است واحـمق

هنوزم منتظرهستم که روزی      صـــدای در بیـــــایــــد، آه؛ تـــق تـــق...    

+نوشته شده در ۱۳٩٠/۸/٢٥ساعت۱٠:۳٩ ‎ب.ظتوسط الهه | نظرات ()